Przełom XIX i XX stulecia to chyba jednak prawdziwy „złoty wiek" sztuki śpiewaczej, reprezentowanej przez takich artystów, jak Francesco Tamagno, Mattia Battistini, Giuseppe Anseimi, Luisa Tetrazzini, Maria Galvany, Gemma Bellincioni, Enrico Caruso,  Leo Slezak,  Fiodor Szalapin, Victor

Maurel i wielu innych. W tej „paradzie  gwiazd" poczesne miejsce przypadało artystom polskim; wśród nich najświetniejszym blaskiem jaśniały nazwiska Jana Reszkego, Marceliny Sembrich-Kochańskiej i młodszego od niej o lat prawie szesnaście Adama Didura.
    Słynny ten polski bas urodził się 24 grudnia 1873 w Woli Sękowej pod Sanokiem. Legalny jego ojciec był nauczycielem ludowym, matka — córką leśniczego. Adam jako pierwszy z tej rodziny otrzymać miał wyższe wykształcenie; po ukończeniu szkoły średniej wstąpił na Uniwersytet we Lwowie. Tam też po raz pierwszy — poprzez udział w chórach studenckich — zetknął się praktycznie z muzyką. Gdy zaś okazało się, że osiemnastoletni Didur posiada wyjątkowo piękny głos, rozpoczęty się lekcje śpiewu pod kierunkiem wybitnego pedagoga, Walerego Wysockiego, wychowawcy całego pokolenia znakomitych polskich artystów, jak Janina Korolewicz-Waydowa, Helena Zboińska-Ruszkowska, Józef Mann, Maria Mokrzycka.
    Talent Didura rozwijał się nadzwyczaj szybko. Nie wiadomo jednak, czy wspaniała kariera stałaby się jego udziałem, gdyby nie pewien fanatyczny miłośnik śpiewu nazwiskiem Jan Rasp, który — zachwycony głosem młodzieńca — co miesiąc odkładał połowę swojej skromnej pensji urzędnika kolejowego, aby umożliwić Didurowi wyjazd na dalsze studia do Włoch u słynnego Francesco Emmericha.
    Jeszcze przed tą podróżą, w marcu 1894, wziął Adam Didur udział w wykonaniu we Lwowie niedawno powstałej „Mszy” A. Minchejmera, i był to prawdopodobnie pierwszy jego publiczny występ.
    Karierę operową rozpoczął na scenie teatru w Pinerolo nie opodal Turynu w tymże roku 1894, zaledwie dwa lata od chwili rozpoczęcia nauki śpiewu, w partii Ojca Gwardiana w „Mocy przeznaczenia”. Gościł też na innych scenach włoskich, a następnie w Aleksandrii oraz w Kairze. Odniesione tam sukcesy (m. in. w „Aidzie” i „Hugenotach”) sprawiły, iż zaproszono go do udziału  w wykonaniu  X Symfonii Beethovena z zespołem La Scali